Szkoła

Jesteśmy placówką o bogatej tradycji, nowoczesną, doskonale odnajdującą się we współczesnym świecie

Uczestniczącą w licznych projektach edukacyjnych, goszczącą w swoich progach znanych m.in. polityków, redaktorów, profesorów, literatów, księży…

Kształcimy młodzież otwartą na potrzeby drugiego człowieka, tolerancyjną, dostrzegającą dobro w świecie i potrafiącą przeciwstawiać się niesprawiedliwości.

Patron

Roman Czernecki pierwszy dyrektor szkoły średniej w Szczekocinach

Urodził się 14 maja 1904 r. w Sielcu. Swoją edukację rozpoczął w szkole ćwiczeń przy Seminarium Nauczycielskim w Sokalu. Następnie uczęszczał do gimnazjum w Sokalu. W 1921 r. zdał egzamin dojrzałości i rozpoczął studia w zakresie filologii polskiej i historii filozofii na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.

Aktywnie działał w organizacjach studenckich. Po ukończeniu studiów w 1926 r. podjął pracę w Liceum Krzemienieckim im. Tadeusza Czackiego. W 1927 r. został przeniesiony do Państwowego Koedukacyjnego Gimnazjum Humanistycznego w Kowlu. Był sumiennym pedagogiem i zyskał uznanie w oczach kadry nauczycielskiej oraz uczniów. Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się do Słupi w pobliżu Jędrzejowa, gdzie jesienią 1939 r. zamieszkał u właściciela dworu Ludwika Byszewskiego.

W Słupi zajął się organizowaniem konspiracyjnej placówki oświatowej noszącej nazwę Gimnazjum i Liceum Ziemi Włoszczowskiej. Przez cały okres okupacji pełnił funkcję jej dyrektora. W 1940 r. wstąpił do Związku Walki Zbrojnej otrzymując pseudonim „Wrzos”. Przyczynił się do powstania szkoły średniej w Szczekocinach. W latach 1945-1950 pełnił funkcję dyrektora Szczekocińskich Zakładów Naukowych. Przekształcił szkołę w liceum, później w liceum pedagogiczne. Skompletował znakomitą kadrę nauczycielską i zadbał o wysoki poziom nauczania w szczekocińskiej szkole średniej.

Tworzył od podstaw szkolnictwo na Ziemiach Odzyskanych, gdzie w latach 1950-51 pełnił funkcję kuratora oświaty w Zielonej Górze. Jako rektor kierwał pracą Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. Po rezygnacji z tej funkcji otrzymał stanowisko dyrektora Studium Nauczycielskiego dla Pracujących w Warszawie. Był dyrektorem naczelnym Centralnej Komisji Kursów w Polsce. Pracę dydaktyczną kontynuował również po przejściu na emeryturę, prowadząc wykłady historii filozofii na Politechnice Warszawskiej. Przez pół wieku kształcił i wychowywał kilka pokoleń młodych Polaków.